Panie obłoczny,
Panie z daleka,
prowadź mnie czule,
albo zaniechaj.

Ja i tak dojdę,
bo się wybieram,
a ty mnie nie znasz
tu i teraz.

Diabeł mnie szarpie,
trzyma za uszy,
"Dokąd, wariatko,
chcesz wyruszyć"

A ja gotowa,
ja z halabardą,
hej, droga wolna,
Leonardo!

Dość...

Co to tak dzwoni,
może to krowy, Panie obłoczny,
Panie z daleka,
prowadź mnie czule,
albo zaniechaj.

Co to tak dzwoni,
może to krowy,
czy koniec świata,
- nie ma mowy!

Agnieszka Osiecka

Tyle było dni

Tyle było dni do utraty sił
Do utraty tchu, tyle było chwil
Gdy żałujesz tych z których nie masz nic
Jedno warto znać, jedno tylko wiedz

Że ważne są tylko te dni
Których jeszcze nie znamy
Ważnych jest kilka tych chwil
Tych na które czekamy

Pewien znany ktoś, kto miał dom i sad
Zgubił nagle sens i w złe kręgi wpadł
Choć majątek prysł, on nie stoczył się
Wytłumaczyć umiał sobie wtedy właśnie, że

Że ważne są tylko te dni...

Jak rozpoznać ludzi których już nie znamy
Jak pozbierać myśli z tych nieposkładanych
Jak oddzielić nagle serce od rozumu
Jak usłyszeć siebie pośród śpiewu tłumu

Bo ważne są tylko te dni...

Jak rozpoznać ludzi których już nie znamy
Jak pozbierać myśli z tych nieposkładanych
Jak odnaleźć nagle radość i nadzieję
Odpowiedzi szukaj, czasu jest tak wiele

Bo ważne są tylko te dni...

M.Grechuta

Przyczyny pijaństwa
Broniewski Władysław

Obudziłem się koło czwartej
i doszedłem do wniosku,
że życie jest diabła warte,
a trzeba żyć, po prostu.

Dla świętego spokoju wszelako
że - niby - "w sercu rana",
wypiłem szklaneczkę koniaku
i chodzę zalany od rana.

Każda chwila sprzyja bohaterstwu. Broniewski Władysław

"Na śmierć rewolucjonisty"

A z tej celi pustej i chłodnej
trzeba będzie niedługo odejść,
jeszcze spojrzeć w niebo pogodne,
jeszcze spojrzeć za siebie - w młodość.

Już za chwilę przyjdą żandarmi,
wyprowadzą bez słowa z celi...
Trzeba umieć, jak żołnierz armii,
iść spokojnie pod mur cytadeli.

Ach, umierać nie będzie ciężko,
chociaż serce ma lat dwadzieścia-
nie złamane codzienną klęską,
dziesięć klęsk, dziesięć kul pomieści!

Bo jest życie piękniejsze, nowe,
i życ warto, i umrzeć warto!
Trzeba nieść, jak chorągiew, głowę,
świecić piersią kulami rozdartą,

trzeba umieć umierać pięknie,
patrzeć w lufy wzniesione śmiało!
Aż się podle zadziwi i zlęknie,
aż umilknie łoskot wystrzałów!

Władysław Broniewski

PIŁKA NOŻNA
Jarosław Stancelewski, Sławomir Majak, Tomasz Jarzębowski, Czesław Michniewicz, Jacek Kacprzak, Paweł Miąszkiewicz, Roman Kosecki, Jan Domarski, Mirosław Myśliński, Marek Jóźwiak, Dariusz Dudek, Rafał Siadaczka, Zbigniew Mandziejewicz, Adrian Budka, Piotr Czachowski, Władysław Stachurski, Mirosław Stasiak, Jacek Cyzio, Dariusz Czykier, Marek Chojnacki, Marek Dziuba, Marcin Bojarski, Dariusz Kubicki, Mirko Poledica, Jan Mucha, Igor Gołaszewski, Marcin Smoliński, Jerzy Kraska, Jacek Magiera, Dariusz Zjawiński, Adam Fedoruk, Jerzy Engel jr, Paweł Buśkiewicz, Piotr Kosiorowski,Paweł Hajduczek, Boris Peskovic, łukasz Fabiański

SPORT
Leszek Drogosz, Paweł Nastula, Jacek Wszoła, Otylia Jędrzejczak, Sylwester Szmyd, Dorota Idzi, Adam Krzesiński, Grażyna Rabsztyn, Marian Woronin, Kajetan Broniewski. Władysław Zieliński, Zygmunt Smalcerz, Władysław Stecyk, Marian Sypniewski, Jan Werner, Wiesław Rudkowski, Henryk Petrich, Paweł Włodarczyk, Piotr Nurowski, Irena Szewińska

ROZRYWKA
De Mono, Irena Santor, Paweł i Łukasz Golcowie, Maryla Rodowicz, Krzysztof Tyniec, Maciej Stuhr, Kabaret Koń Polski, Queens, Halona Kunicka, Trubadurzy, Maciej Miecznikowski, Jan Pietrzak

Uff... dużo tego, ale jak już zacząłem, to musiałem skończyć

Władysław Broniewski (ur. 17 grudnia 1897 w Płocku, zm. 10 lutego 1962 w Warszawie) – polski poeta, przedstawiciel liryki rewolucyjnej, tłumacz, żołnierz, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej.

utwór:

Bagnet na broń

Kiedy przyjdą podpalić dom,
ten, w którym mieszkasz - Polskę,
kiedy rzucą przed siebie grom
kiedy runą żelaznym wojskiem
i pod drzwiami staną, i nocą
kolbami w drzwi załomocą -
ty, ze snu podnosząc skroń,
stań u drzwi.
Bagnet na broń!
Trzeba krwi!

Są w ojczyźnie rachunki krzywd,
obca dłoń ich też nie przekreśli,
ale krwi nie odmówi nikt:
wysączymy ją z piersi i z pieśni.
Cóż, że nieraz smakował gorzko
na tej ziemi więzienny chleb?
Za tę dłoń podniesioną nad Polską-
kula w łeb!

Ogniomistrzu i serc, i słów,
poeto, nie w pieśni troska.
Dzisiaj wiersz-to strzelecki rów,
okrzyk i rozkaz:
Bagnet na broń!

Bagnet na broń!
A gdyby umierać przyszło,
przypomnimy, co rzekł Cambronne,
i powiemy to samo nad Wisłą.

"Bagnet na broń"

Bagnet na broń
Kiedy przyjdą podpalić dom,
ten, w którym mieszkasz - Polskę,
kiedy rzucą przed siebie grom
kiedy runą żelaznym wojskiem
i pod drzwiami staną, i nocą
kolbami w drzwi załomocą -
ty, ze snu podnosząc skroń,
stań u drzwi.
Bagnet na broń!
Trzeba krwi!

Są w ojczyźnie rachunki krzywd,
obca dłoń ich też nie przekreśli,
ale krwi nie odmówi nikt:
wysączymy ją z piersi i z pieśni.
Cóż, że nieraz smakował gorzko
na tej ziemi więzienny chleb?
Za tę dłoń podniesioną nad Polską-
kula w łeb!

Ogniomistrzu i serc, i słów,
poeto, nie w pieśni troska.
Dzisiaj wiersz-to strzelecki rów,
okrzyk i rozkaz:
Bagnet na broń!

Bagnet na broń!
A gdyby umierać przyszło,
przypomnimy, co rzekł Cambronne,
i powiemy to samo nad Wisłą.

Autor: Władysław Broniewski

"Żołnierz polski"

Ze spuszczoną głowa powoli
idzie żołnierz z niemieckiej niewoli.

Dudnią drogi, ciągną obce wojska,
a nad nimi złota jesień polska.

Usiadł żołnierz pod brzozą u drogi,
opatruje obolałe nogi.

Jego pułk rozbili pod Rawą,
a on bił się, a on bił się krwawo,

szedł z bagnetem na czołgi żelazne,
ale przeszły, zdeptały na miazgę.

Pod Warszawą dał ostatni wystrzał,
potem szedł. Przez ruiny. Przez zgliszcza.

Jego dom podpalili Niemcy
A on nie ma broni, on się nie mści...

Hej ty brzozo, hej ty brzozo-płaczko,
smutno szumisz nad jego tułaczką,

opłakujesz i armię rozbitą
i złe losy, i Rzeczpospolitą...

Siedzi żołnierz ze spuszczoną głową,
zasłuchany w tę brzozową skargę,

bez broni, bez orła na czapce,
bezdomny na ziemi - matce.

Autor: Władysław Broniewski

PIŁKA NOŻNA
Jarosław Stancelewski, Sławomir Majak, Tomasz Jarzębowski, Czesław Michniewicz, Jacek Kacprzak, Paweł Miąszkiewicz, Roman Kosecki, Jan Domarski, Mirosław Myśliński, Marek Jóźwiak, Dariusz Dudek, Rafał Siadaczka, Zbigniew Mandziejewicz, Adrian Budka, Piotr Czachowski, Władysław Stachurski, Mirosław Stasiak, Jacek Cyzio, Dariusz Czykier, Marek Chojnacki, Marek Dziuba, Marcin Bojarski, Dariusz Kubicki, Mirko Poledica, Jan Mucha, Igor Gołaszewski, Marcin Smoliński, Jerzy Kraska, Jacek Magiera, Dariusz Zjawiński, Adam Fedoruk, Jerzy Engel jr, Paweł Buśkiewicz, Piotr Kosiorowski,Paweł Hajduczek, Boris Peskovic, łukasz Fabiański

SPORT
Leszek Drogosz, Paweł Nastula, Jacek Wszoła, Otylia Jędrzejczak, Sylwester Szmyd, Dorota Idzi, Adam Krzesiński, Grażyna Rabsztyn, Marian Woronin, Kajetan Broniewski. Władysław Zieliński, Zygmunt Smalcerz, Władysław Stecyk, Marian Sypniewski, Jan Werner, Wiesław Rudkowski, Henryk Petrich, Paweł Włodarczyk, Piotr Nurowski, Irena Szewińska

ROZRYWKA
De Mono, Irena Santor, Paweł i Łukasz Golcowie, Maryla Rodowicz, Krzysztof Tyniec, Maciej Stuhr, Kabaret Koń Polski, Queens, Halona Kunicka, Trubadurzy, Maciej Miecznikowski, Jan Pietrzak

Uff... dużo tego, ale jak już zacząłem, to musiałem skończyć

hmmm. chciałem byście zetknęli dwa odmienne motywy wykorzystywane w poezji.
Przykładowo anioł – demon.

Moim motywem jest śmierć i życie… .

PS. mam nadzieje ,że w czasie rozwinie się ciekawa dyskusja.. .

Śmierć

Patrzy przez okno dzień chory, trupio nabrzękły i siny.
Po korytarzu szpitalnym wolno przechodzą godziny.

Szaro. I cicho. I pusto. Nie ma radości ni smutku.
Chmury się snują po niebie, jak chorzy w ciasnym ogródku.

Palce, jak martwe pająki, nad czymś się trudzą, mozolą.
W szklanym wazonie powiędły kwiaty pachnące karbolem.

Myśli, jak muchy jesienne, łażą, czepiają się sprzętów,
po raz ostatni skrzydłami biją o okna zamknięte.

Ktoś się zaczaił pod drzwiami. Ktoś podsłuchuje i czeka.
Cicho, na palcach podchodzą - śmierć, zakonnica i lekarz

Władysław Broniewski

Wędrówką jedną życie jest człowieka

Wędrówką jedną życie jest człowieka;
Idzie wciąż,
Dalej wciąż,
Dokąd? Skąd?
Dokąd! Skąd!
Dokąd! Skąd!

Jak zjawa senna życie jest człowieka;
Zjawia się,
Dotknąć chcesz,
Lecz ucieka?
Lecz ucieka !
Lecz ucieka !

To nic! To nic! To nic!
Dopóki sił
Jednak iść! Przecież iść!
Będę iść!

To nic! To nic! To nic!
Dopóki sił,
Będę szedł! Będę biegł!
Nie dam się!

Wędrówką jedną życie jest człowieka;
Idzie tam,
Idzie tu,
Brak mu tchu ?
Brak mu tchu !
Brak mu tchu !

Jak chmura zwiewna życie jest człowieka!
Płynie wzwyż,
Płynie w niż!
Śmierć go czeka?
Śmierć go czeka !
Śmierć go czeka !

To nic! To nic! To nic!
Dopóki sił
Jednak iść! Przecież iść!
Będę iść!

To nic! To nic! To nic!
Dopóki sił,
Będę szedł! Będę biegł!
Nie dam się!

To nic! To nic! To nic!
Dopóki sił
Jednak iść! Przecież iść!
Będę iść!

Stachura Edward

Usmialem sie z samego rana :]]]

Dzieki, macsoc:

"Część I

Leopold Lewin - "Na otrzymanie legitymacji Platformy"

Kiedyś Piskorski, a dzisiaj ty -
Czego więcej: dumy czy radości?
Na śmierć za wolność tysiące szły
I zaginęły w Unii Wolności.

Otwierasz - zwyczajne słowa,
Druczek z nazwiskiem, pieczęcią,
A mostem je przypieczętował
Hertel i Pięćdziesięciu.

Kiedyś oni, a dzisiaj ty -
Czego więcej: dumy czy radości?
Że tak jak oni teraz my
Wznosimy piętra przyszłości.

Zgiełk Parad i demonstracji,
Pierś listą Wildsteina rozdarta -
Przyjrzyj się legitymacji:
Która to Rokity Partia?

Każdy dzień nas unieśmiertelnia
W betonie, granicie, stali,
Teczka nasza wciąż się zapełnia -
Naprzód! Tusk nas ocali!

---------------

Władysław Broniewski: "Słowo o Tusku" (fragment).

Platforma - parowóz dziejów
Chwała jej maszynistom!
Cóż, że wrogie wiatry powieją?
Chwała płonącym iskrom!

Chwała tym, co wśród ognia i mrozu
trwali jak wody plusk,
jak wcielona wola i rozum,
jak Tusk.

------------------

Genialny Wódz Platformy - przyjaciel każdego Polaka.
Czułe serce kraju.
Człowiek, który wygrał wszystkie bitwy.
Człowiek, który ocalił demokrację.
Marszałek pokoju i zwycięstwa.
Genialny architekt kapitalizmu.
Genialny umysł, płomienne uczucie, żelazna wola liberała.
Gwiazda Pomorza.
Gwiazda przewodnia i nadzieja narodu.
Inżynier naszych marzeń.
Jutrzenka nowej ery.
Marszałek zwycięstw.
Mądry i prosty jak prawda z "Gazety Wyborczej".
Mąż natchniony redaktorem M.
Mąż sprawiedliwy.
Nadzieja i otucha wszystkich gejów.
Najlepszy i najmądrzejszy z przyjaciół.
Najserdeczniejszy przyjaciel zwykłego człowieka.
Największy liberał naszych czasów.
Nasze Słońce.
Olbrzym myśli i czynu.
Pierwszy obywatel Polski.
Pochodnia liberalizmu światowego.
Potężny, twórczy, promienny, płomienny człowiek.
Prometeusz nowej ery.
Słońce liberalizmu.
Słońce ludzkości, pokoju i postępu.
Ten, który ukochał prostego człowieka.
Troskliwy opiekun i światły doradca Polski Liberalnej.
Chwała Tobie, Donaldzie!

(za to chyba dostanę) "

Są różne, więc zamieszczę dwa . Na razie pierwszy, dla młodszych i zprzekazem:

APEL DO LUDZI

/Stanisław Karaszewski/

Gdy się do życia
wiosną świat budzi,
przyroda pisze
apel do ludzi:

- To my, rośliny!
- To my, zwierzęta!
O naszym zdrowiu
nikt nie pamięta?

Trujące ścieki,
trujące dymy,
bez tlenu rzeki...
...My się dusimy!

A gdy umrzemy
w trującym brudzie,
na martwej ziemi
zginą też ludzie!

Chcemy żyć z wami
w zgodzie, przyjaźni,
niechaj nie zabraknie
wam wyobraźni!

Tęczowy motyl
nad łąką lata,
pająk misternie
sieć swą uplata.

Patrzcie, jak pięknie
w lesie, w ogrodzie!
Ile jest życia
w ziemi i w wodzie!

I ty, Pierwszaku,
oszczędzaj wodę,
nie niszcz i nie śmieć.
DBAJ O PRZYRODĘ!

Drugi wiersz:

Wiosenka

(J. Hausman)

Przyszła wiosenka, z kwiatów wonią miłą,
Przeprosiła zimę, że jej rok nie było.
Błękitnymi oczy spojrzała do góry,
Przeprosiła słonko za zimowe chmury.
Przeprosiła pola za zimowe śniegi,
Wypełniła sobą cały świat po brzegi.

I jeszcze dwa piękne:

Pierwiosnek - Władysław Broniewski

Jeszcze w polu tyle śniegu,
Jeszcze strumyk mrozem ścięty,
A pierwiosnek już na brzegu
Wyrósł śliczny, uśmiechnięty.
Witaj, witaj, kwiatku biały,
Główkę jasną zwróć do słonka,
Już bociany przyleciały,
W niebie słychać śpiew skowronka.
Stare wierzby nachyliły
Miękkie bazie ponad kwiatkiem:
„Gdzie jest wiosna? Powiedz miły,
czyś nie widział jej przypadkiem?”

.........................................

Zielono mam w głowie - Kazimierz Wierzyński

Zielono mam w głowie i fiołki w niej kwitną,
Na klombach mych myśli sadzone za młodu,
Pod słońcem, co dało mi duszę błękitną
I które mi świeci bez trosk i zachodu.
Obnoszę po ludziach mój śmiech, i bukiety
Rozdaję wokoło i jestem radosną
Wichurą zachwytu i szczęścia poety,
Co zamiast człowiekiem, powinien być wiosną.

Cytat: 2. Władysław Broniewski "Póki my żyjemy" - apokaliptyczny obraz Warszawy czasów wojny, klęska bezbronnego narodu, obraz śmierci, tytuł zostawia jednak pewną nadzieję na wyzwolenie.

( )

Ciekawe prawda...?

Dziękuje za podejmowanie prób pomocy;)

Nie jestem z Warszawy, ale wiersz piękny - gratuluję autorowi bez względu na wynik. Ja tym razem niestety stchórzyłam, ale moje miasto opiewał Władysław Broniewski